Spowodowane jest ono działaniem estrogenów w II okresie ciąży. Wzmożone działanie estrogenów utrzymuje mieszki włosowe w fazie anagenu i powoduje łysienie poporodowe. Po porodzie działanie to ustępuje powodując jednoczesne przejście wielu mieszków w okres katagenu.
Tym terminem dermatolodzy określają wszystkie postacie bezpowrotnej utraty włosów, spowodowane zarówno uszkodzeniami, jak i schorzeniami skóry owłosionej. Łysienie pourazowe może nastąpić w wyniku np. stłuczenia, poparzenia, przypalenia czy skaleczenia.
Występuje u osób nie leczonych, jest objawem kiły wtórnej, nawrotowej. Tworzy w okolicach skroniowych i potylicznej niewielkie ogniska przerzedzania włosów. Włosy odrastają stopniowo wraz z prowadzonym leczeniem. Łysienie kiłowe u kobiet i mężczyzn, występuje w okresie kiły I-rzędowej w 2 postaciach.
Łysienie pozakaźne jest jednostką o odrębnej etiologii. Obecnie spotykane dość rzadko. Występuje w następstwie przebycia duru plamistego, brzusznego, niektórych postaci grypy. Również róża, gruźlica płuc, zapalenie płuc mogą być przyczyną tego stanu. Przypuszcza się, że tłem tego schorzenia jest uszkodzenie przez bakterie lub ich toksyny troficzno-autonomicznego układu nerwowego brodawki włosa.
Wypadanie włosów mogą również wywoływać doustne środki antykoncepcyjne. Skutki takie zaobserwowano po użyciu środków zawierających niektóre gestageny, imitujące androgeny. Pojawienie się nowych pigułek z niższą zawartością tych związków, zmniejszyło ilość takich przypadków.
Wzmożone wypadanie włosów obserwuje się niekiedy u kobiet w czasie ciąży i w okresie poporodowym. Jest to objaw zupełnie normalny, co więcej po pewnym czasie stan owłosienia samoistnie się normalizuje. Zaburzenia hormonalne u kobiet leżą również u podłoża utraty włosów w okresie menopauzy. Podobne problemy powoduje u młodych kobiet przyjmowanie antykoncepcyjnych środków hamujących owulację — i to zarówno na początku kuracji, jak i po odstawieniu preparatu.
